Bokserska biografia. 
Tomasz Adamek
Data urodzenia: 1 grudnia 1976
Miejsce urodzenia: Gilowice k. Żywca
Waga do 90.719 kg
Wzrost: 187 cm
Zasięg ramion: 191 cm
Biceps: 40 cm
Przydomek: Góral
Stan cywilny: żonaty, dwoje dzieci
Tomasz Adamek boksem zainteresował się w czwartej klasie szkoły podstawowej. W wieku dwunastu lat rozpoczął treningi w sekcji bokserskiej klubu Góral Żywiec. Pierwszymi jego trenerami byli Stefan Gawron i Stanisław Orlicki Adamek robił tak szybkie postępy, ze postanowiono przenieść go do GKS Jastrzębie, gdzie trenował pod okiem Kazimierza Rochalskiego. Później zaliczył epizody w Concordi Knurów, szkolony przez Zbigniewa Kicka.
Pierwszy tytuł mistrza Polski seniorów Adamek zdobył w 1995 roku – w wadze średniej, mając niespełna 19 lat, wówczas pieczę nad jego rozwojem przejął Janusz Gortat . Następnie wywalczył w 1997 wicemistrzostwo w wadze półciężkiej. 1998 roku zdobył brżzowy medal w wadze półciężkiej w mistrzostwach Europy jakie odbyły się w Mińsku.
1999 roku Tomasz Adamek stał się zawodowcem.
Na zawodowej scenie Adamek radził sobie wyśmienicie. Wygrał przed czasem pierwsze 10 walk.. Dało mu to możliwość pretendowania do mistrza interkontynalnego federacji IBC z Belgiem Rudim Lupo, walkę którą wygrał na punkty . Nieco później na jego konto powędrowały tytuły organizacji IBF po zwycięstwie z Edem Daltonem oraz WBO po pokonaniu Rosjanina Gabraila Gabrailova.
Po wielu zwycięzctwach Adamek otrzymał szansę zdobycia pasa mistrza świata WBC w wadze półciężkiej. 21 maja 2005 roku w Niemczech skrzyżował rękawice z zazwodnikiem tego państwa Thomasem Ulrichem. Znokautował go prawym sierpowym w 1 min. 57 sek. szóstego starcia.
W sierpniu 2006 roku polskiego boksera zaczął trenować Buddy McGirt – opiekun takich pięściarzy jak Arturo Gatti czy Antonio Tarver (Andrzej Gmitruk, dotychczasowy trener i menedżer Adamka, musiał poddać się operacji serca).
Następną walką Adamek stoczył z Paula Briggsem w Chicago 7 października 2006 roku. Po niezwykle zaciętym pojedynku wygrał stosunkiem dwa do remisu.
3 lutego 2007 roku mistrz świata federacji WBC w wadze półciężkiej stracił pas, doznając pierwszej porażki w zawodowej karierze. Sposób na "Górala" znalazł Chad Dawson. Amerykanin nie zdołał doprowadzić do nokautu, jednak zwyciężył na punkty 110:116, 109:117, 108:118 w sposób bezdyskusyjny.
Po przegranej z Dawsonem Polak stracił zatem tytuł federacji WBC. Ale już 9 czerwca 2007 podczas gali w katowickim Spodku Tomasz Adamek pokonał w siódmej rundzie przez techniczny nokaut Panamczyka Luisa Pinedę. Dzięki znokautowaniu Luisa Andresa Pinedy Adamek został mistrzem świata organizacji IBO w wadze junior ciężkie
Niespełna rok później Tomasz pokonał w siódmej rundzie przez techniczny nokaut Jamajczyka O’Neila Bella.
11 grudnia 2008 w hali Prudential Center w Newark w stanie New Jersey Adamek pokonał Steve’a Cunninghama w walce o tytuł mistrza świata IBF w wadze juniorciężkiej. Była to najbardziej widowiskowa walka Adamka. Amerykanin trzykrotnie znalazł się na deskach, (w drugiej, czwartej i ósmej rundzie), w tym raz w okresie swojej wyraźnej przewagi, gdy nadział się na zabójczy cios kontrujący Polaka. Pojedynek trwał na pełnym dystansie rund. Sędziowie punktowali: 112-114, 116-110, 115-112 na korzyść Polaka.
Cunningham tym samym doznał drugiej porażki z Poliem pirwszym, który go pokonał był Krzysztof Włodarczyk.
27 lutego 2009 w hali Prudential Center w Newark Adamek obronił pas IBF w starciu z Johnathonem Banksem. Ten przeciwnik nie sprawił "Góralowi" żadnych kłopotów nokautując go w ósmej rundzie. Najpierw po prawym prostym w szczękę Banks przewrócił się i był liczony. Natychmiast po wznowieniu walki Adamek rzucił się na wciąż oszołomionego rywala i zadał serię uderzeń, po której Banks po raz drugi osunął się na matę ringu sedzia zakończył walkę. Adamek obronił tytuł oraz wywalczył pas federacji IBO.
Ostatnią walkę w obronie tytułu Adamek stoczył z Bobby’im Gunnem, 35 latnim Amerykaninem o wdzięcznym pseudonimie „Celtycki Wojownik". Polak dominował tego wieczoru w ringu, a jego przeciwnik Bobby Gunn (21-4-1, 18 KO) nie był w stanie nawiązać z nim równorzędnej walki. Sędzia przerwał walkę po 4. rundzie w obawie o zdrowie pretendenta
