Szczerze polecam film, jest już podobno na DVD. Tymczasem zobaczcie na ten dynamiczny trailer.

Dla wszystkich fanów Tony Jaa, kolejny nie mniej dynamiczny film:

"Dobry, zły i brzydki" to ostatnia część tzw. "trylogii dolara" włoskiego mistrza westernu Sergio Leone. Choć fabularnie poszczególne filmy nie są związane, to łącznikiem między nimi jest postać głównego bohatera – bezimiennego, twardego jak pustynna skała kowboja, granego przez Clina Eastwooda.

Eastwood wciela się w samotnego jeźdźca, którego zajęciem jest łapanie poszukiwanych przestępców, zgarnianie za nich nagrody… a następnie uwalnianie ich, ponowne łapanie i kolejne odbieranie wynagrodzenia. Choć pozory na to nie wskazują, jest on tytułowym "dobrym".

"Zły" to Anielskie Oczko, zimnokrwisty morderca grany przez genialnego Lee Van Cleefa. "Brzydkim" natomiast jest zabawny, choć nieprzewidywalny i złowieszczy Tuco, portretowany przez Eliego Wallacha. Losy tej trójki zazębiają się, kiedy wszyscy trzej wchodzą w posiadanie skrawka wiedzy dotyczącej ukrytego złota.

Eastwood, Van Cleef i Wallach – ta trójca na jednym ekranie kondensuje niesamowite pokłady męskości. Ich spotkania tworzą atmosferę tak gęstą, że da się w niej zawiesić toporek, zaś wzajemne próby przechytrzenia rywali ogląda się z zafascynowaniem. I to pomimo faktu, że film jest – jak to na mistrza spaghetti westernu przystało – długi i powolny. Jak powolny?

Dla przykładu: ostatnia konfrontacja trwa dosłownie sekundę, ale przedtem przez bite dziesięć minut budowana jest atmosfera, a reżyser czyni to poprzez pokazywanie wpatrujących się w siebie bohaterów. I wiecie co? Takie snucie opowieści wychodzi mu perfekcyjnie, bo w filmie można zatonąć. Aż żal, kiedy pojawiają się napisy końcowe. Oto absolutne arcydzieło męskiego kina. Polecam każdemu.

autor: Michał Puczyński

P.S. Kogoś może zastanowić tytuł artykułu. Dlaczego kowboje znaleźli się w Europie? Ponieważ – choć trudno w to uwierzyć – Dziki Zachód udawały w filmie pustkowia Hiszpanii.

Żołnierze-zombie znający karate to pomysł tak debilny, że tylko w Hollywood ktoś mógł pomyśleć, że da się go przerobić na fajny film akcji. Jak pomyśleli, tak zrobili, w roli zombie obsadzając Jean-Claude’a Van Damme’a, który bardzo pasował do roli, gdyż jego umiejętności aktorskie odpowiadają zdolnościom zgniłego nieboszczyka.

Uniwersalnymi żołnierzami są w filmie Luke i Andrew – ofiary wojny w Wietnamie. Przywróceni do życia mają zostać idealnymi maszynami do zabijania, lecz… w trupach budzą się emocje. Umarlaki nagle zdają sobie sprawę, że się wzajemnie nienawidzą, a wówczas ich jedynym celem staje się pokonanie tego drugiego.

Reżyserem filmu jest Niemiec Roland Emmerich, znany z wielkich i durnych widowisk, takich jak "Dzień niepodległości" czy "Pojutrze". Choć jego dzieła nie mają po drodze z logiką, to zawsze ogląda się je z przyjemnością – i tak jest także w przypadku "Uniwersalnego". Jego głośno, szybko i efektownie, o co zadbały połączone siły producentów z Niemiec i USA.

Problemem filmu jest jego nijakość. Kręcąc go Emmerich nie wyrobił jeszcze swojego stylu, więc pewne fragmenty wydają się nieporadne. Można również pomyśleć, że reżyser nie wiedział zbyt wiele o podtrzymywaniu napięcia. Jasne, miał parę fajnych pomysły i ciekawie zaaranżował sceny akcji, ale temu wszystkiemu brakuje jakiejś iskry, która sprawiłaby, że można wsiąknąć w przedstawiony świat. "Uniwersalny żołnierz" miał bowiem potencjał, by zostać legendą, a okazał się tylko przyzwoitym filmem akcji.

autor: Michał Puczyński

"Karate Kid" to film, który nie miał prawa nikomu się spodobać: jest tanią podróbką "Rocky’ego", a jego premiera przypadła na rok, w którym pojawiły się takie hity jak "Terminator", "Pogromcy duchów" i "Gliniarz z Beverly Hills". A jednak przy mikroskopijnym, bo pięciomilionowym budżecie, zyski z samych Stanów Zjednoczonych wyniosły ponad dziewięćdziesiąt milionów dolarów.

Stało się tak, ponieważ "Karate Kid" przemówił do młodzieży. Główny bohater – nastolatek pomiatany przez rówieśników – był i nadal jest postacią, z którą łatwo można się identyfikować. Jednak jego przygody – czyli zawarcie znajomości ze starym mistrzem karate, błyskawiczny trening i zwycięstwo w turnieju sztuk walki – to już czysta fantastyka. Głupota sprawiająca, że film staje się na tyle atrakcyjny, by ją zaakceptować.

Okiem laika trudno ocenić, czy walki karateków zostały pokazane wiarygodnie. Jedno jest pewne: nie są nawet w połowie tak efektowne jak w filmach z Jetem czy Bruce’em Lee. Mimo wszystko potrafią wywołać emocje. Jest to zasługą reżysera Johna G. Avlidsena, potrafiącego pokazywać historie obyczajowe z krwawym sportem w tle – wszak to on nakręcił pierwszego "Rocky’ego", którego w "Karate Kid" świadomie plagiatuje. I choć każdy element podróbki jest o klasę gorszy od oryginału, film się broni. Nawet po ćwierćwieczu od premiery.

Jeśli chcecie przypomnieć sobie tę perełkę kina klasy B, napotkacie trochę problemów, bowiem nie wydano jej w Polsce na DVD. Wobec tego pozostają trzy możliwości. Pierwsza to sprowadzenie filmu z zagranicy (lub zamówienie europejskiego wydania z Allegro) – obce edycje nie są drogie, a na dodatek posiadają polskie napisy. Druga to oczekiwanie na emisję w telewizji – a jak wiadomo, stacje lubią co jakiś czas wygrzebywać kultowe starocie. Natomiast o trzeciej opcji lepiej nie mówić…

autor: Michał Puczyński

Casey Ryback to jedna z ciekawszych postaci stworzonych przez Stevena Seagala – oczywiście ciekawszych w ramach stereotypu "orientalnego indywidualisty kopiącego tyłki". Tym razem bohater naszego ulubionego sensei jest kucharzem pracującym na pancerniku Armii USA. Naturalnie statek zajmują terroryści i tylko Kamienna Twarz może ich powstrzymać.

"Liberator", bo o tym filmie mowa, był jednym z ostatnich wielkich hitów Seagala. Podczas kręcenia Mistrz był u szczytu sławy, dzięki czemu na ekranie zechcieli towarzyszyć mu Gary Busey, Tommy Lee Jones i Erika Eleniak. Powstało dziełko całkiem solidne. Naprawdę, czego w nim nie ma? Nie ma dobrego aktorstwa, przekonywającego scenariusza czy choć krztyny oryginalności, ale poza tym jest wszystko, co powinno zawierać porządne kino akcji.

Fabuła, choć prostacka, podąża ścieżką wytyczoną przez podręczniki pisania scenariuszy i nie wprowadza zbędnych udziwnień, charakterystycznych dla współczesnych produkcji. Seagal nie wspomaga się komputerami i nie nagina praw fizyki dla czystego efekciarstwa. Do warstwy technicznej zasadniczo nie można się przyczepić, a jak już wspomnieliśmy – warstwa merytoryczna prawie nie istnieje.

Trudno o "Liberatorze" pisać. Jego twórcy nie silili się na nowatorstwo, ale i nie byli pierwszymi lepszymi nieudacznikami. Wyprodukowali solidny, absolutnie przeciętny film, który zadowoli fanów gatunku, ale raczej nie podniesie jego popularności. Gdyby "Liberator" miał kulinarnego odpowiednika, byłaby nim porządnie przyrządzona kanapka. Można się nią najeść i polubić jej smak, ale posiłek nie będzie wyjątkowym przeżyciem.

Trailer:

autor: Michał Puczyński

"Halloween" Roba Zombie z 2007 r. jest filmem tylko dla najbardziej twardych, zawziętych i wytrwałych widzów. Ci o mniejszej sile – zarówno umysłowej, jak i fizycznej – wyłączą film po kilkudziesięciu minutach. Nie dlatego, że jest zbyt krwawy czy szokujący. Dlatego, że jest po prostu bardzo, bardzo zły.

Oryginalne "Halloween" Johna Carpentera z 1978 r. to klasyka horroru. W filmie tym Michael Myers – człowiek bez uczuć, bez duszy i bez jasnej przeszłości – bez wytchnienia ścigał główną bohaterkę, kierując się dość niejasnymi pobudkami. Tajemnicza otoczka wokół jego postaci sprawiała, że mordercy naprawdę można było się bać. Tylko twardziele potrafili śledzić jego poczynania bez przechodzących po ciele dreszczy. Remake stosuje zupełnie inne podejście.

Rob Zombie pokazuje młodość Myersa i przyczyny jego przemiany w zimnokrwistego mordercę, odzierając jego postać ze wszystkiego, co czyniło ją przerażającą. Takie odkrywanie kart ma miejsce także w innych elementach filmu, na przykład podczas pokazywania morderstw. To, co Carpenter ukrywał w mroku, pozwalając wyobraźni dopowiedzieć szczegóły, Zombie pokazuje w pełnym świetle. Podejście "prosto w twarz!" mogło się sprawdzić – pod warunkiem, że reżyser wykazałby się inwencją w inscenizowaniu scen śmierci. Te, niestety, są zawsze identyczne – i nie ma przesady w tych słowach, bowiem w ciągu pierwszej godziny schemat "ktoś uprawia seks, po czym Myers przebija go nożem" powtarza się pięć czy sześć razy!

Sam morderca, choć wygląda imponująco, także traci na dosłowności. W wersji Carpentera był człowiekiem o zwykłej posturze, którego jednak nie dało się powstrzymać – napędzało go coś nieokreślonego, prawdopodobnie czyste zło. W remake’u Myers mierzy ponad dwa metry, w efekcie czego zatracają się wszelkie subtelności. Fabuła – nie chcąc pozostać w tyle – skręca na ścieżki bezdennej głupoty. Olbrzym w masce chodzi po ulicach jakby nigdy nic, nie niepokojąc mieszkańców spokojnego osiedla; przebywa ogromne odległości w zaskakująco krótkim czasie, a także ma dziwną zdolność odnajdywania upatrzonych ofiar, choć zdrowy rozsądek podpowiada, że nie powinien mieć pojęcia, gdzie one są.

Odświeżona wersja słynnego horroru jest dostosowana do potrzeb współczesnego widza: jest obrazowa, prosta i efekciarska. Na logikę nie ma w niej miejsca. Ze skromnego, choć przerażającego filmu zrobiono wakacyjny blockbuster pełen efektów specjalnych, który polecić mogę tylko prawdziwym twardzielom, mającym siłę przetrwać te dwie godziny umysłowej tortury.

autor: Michał Puczyński

MaserTiger: Tekst napisany przez twórcę bloga http://kultturystyka.blox.pl opisującego wszystko co w latach 80 nas fascynowało. Zachęcam do odwiedzenia strony i podzielania się z autorem swoim sugestiami.

 "Rambo: Pierwsza krew" to klasyk kinematografii i zarazem film dużo bardziej ambitny, niż się powszechnie uważa. Jego sequele to inna sprawa – są to tytuły nastawione na akcję, akcję i jeszcze raz akcję. Nie można powiedzieć o nich złego słowa, ale w porównaniu z dość głębokim dramatem, jakim była część pierwsza, stanowią przykład dość dziwacznego rozwinięcia licencji. Czwarta odsłona serii, zatytułowana w Polsce "John Rambo", podusmowuje wszystko, co w poprzednikach najlepsze.

Rambo tym razem jedzie zabijać do Birmy. Tyle w kwestii fabuły. Poważnie – tu nie ma rozwinięcia psychologicznego postaci czy wątków drugoplanowych. W Birmie są złoczyńcy i ludzie do uratowania – więc tam ma miejsce rzeź. Proste, ale praktyczne rozwiązanie scenariuszowe pozwala Sylvestrowi Stallone, który jest także scenarzystą i reżyserem filmu, szybko przejść do sedna, czyli do pokazywania tego, na co czekali fani amerykańskiego superkomandosa.

John J. Rambo robi na ekranie dwie rzeczy. Po pierwsze: wygląda niesamowicie dobrze jak na swój wiek. Po drugie: rozrywa gołymi rękami, tnie maczetą, strzela z łuku, strzela z karabinu, ale przede wszystkim strzela z wielkiego działa, dokonując istnej masakry birmańskich morderców. Flaki i kończyny radośnie fruwają w rytm podnoszącej adrenalinę muzyki – i… to w zasadzie tyle. Dzieło Stallone’a nie jest niczym więcej, jak tylko jedną, wielką strzelaniną. Czy to źle?

Nie, ponieważ nie jest to film głupi. Akcja trzyma się kupy, zaś decyzje bohaterów są logiczne i uzasadnione. Dzięki sprawnej reżyserii nie odnosi się wrażenia, że pomysł, by sześćdziesięcioletni komandos w pojedynkę niszczył całą armię, jest idiotyczny – a przecież jest, i to jak! Stallone potrafi pisać doskonałe skrypty (co udowonił ostatnio przy okazji "Rocky’ego Balboa"), ale ma jednocześnie świadomość, że świat potrzebuje także prostej rozrywki. "John Rambo" jest zaś najprostszą, ale i najbardziej satysfakcjonującą rozrywką z możliwych. Oczekujesz zastrzyku adrenaliny? Biegnij do sklepu po DVD z filmem. Tylko nie oczekuj głębokiej, poważnej produkcji, bo będziesz srogo zawiedziony.

autor: Michał Puczyński

Punisher przyjeżdża do mrocznego owładniętego przez światek przestępców Nowego Jorku. Chce rozprawić się z szefem mafii  Billy Russoti. Jednak kryminalista wymyka mu się i oszpecony przez Punishera zapowiada zemstę. Pod nowym nazwiskiem Jigsaw tropi byłego agenta FBI. Frank musi stawić czoło strasznej armii i po raz kolejny podjąć walkę ze złem. 

Tak oto przedstawia się najnowsza cześć "Punisher: War Zone".

Aby zachęcić was do sięgnięcia po ten tytuł przybliże trochę postać głównego bohatera.

Punisher —  to fikcyjna postać, bohater komiksów wydawanych przez Marvel Comics.  Wymyślił ją Stan Lee – twórca najsłynniejszych bohaterów Marvela takich jak Spider-Man, Hulk, czy X-Men. Tytułowy Punisher to Frank Castle, były żołnierz Marines, weteran z Wietnamu, który jako jedyny przeżył masakrę swojej rodziny podczas pikniku w nowojorskim Central Parku. A teraz opętany, rządny zemsty mści się na kryminalistach na całym świecie. Nabyte umiejętności posługiwania się rożnymi rodzajami broni, walki wręcz, porywania, tortur i innej formy przemocy to główne metody działania tego twardziela. Punisher po raz pierwszy pojawił się w 1974 roku. The Amazing Spider-Man. Szybko stał się popularny w USA  i poza granicami.

Idąc za popularnością postanowiono przenieść komiksowego bohatera na duży ekran. Pierwszą ekranizacją przygód Punishera był film z 1989 roku z Dolphem Lundgrenem w roli głównej.

Druga ekranizacja powstała w 2004 roku z udziałem Thomasa Jane’a w roli Punishera i Johna Travolty w roli gangstera odpowiedzialnego za śmierć rodziny Castle.  A teraz powraca w kolejnej części pt” Punisher: War Zone” a w tytułową rolę gra Ray Stevenson.

Zachęcam do zapoznania się z sagą o były agencie FBI. Jeśli po filmie oczekujecie szybkiej i brutalnej akcji, latających po całym ekranie strzępów ciał, dużą ilość wystrzelonych pocisków to właśnie w kwietniu 2009 roku wychodzi  Punisher: Strefa Wojny  na DVD.  Zachęcam do oglądania wszystkich twardzieli.

Trailer

"Żołnierze kosmosu" z 1997 r. są filmem równie dobrym, co niedocenionym. Zaledwie garstka widzów dostrzegła, że oprócz wysportowanych aktorów i pięknych efektów specjalnych, produkcja Paula Verhoevena ma do zaoferowania niegłupie, uniwersalne przesłanie.

Adaptacja powieści Roberta Heinleina pod tym samym tytułem, należącej do kanonu klasycznej science-fiction, opowiada o losach trójki przyjaciół, którzy wstępują do wojska, by walczyć z… morderczymi owadami z kosmosu. Można się zastanawiać, czy to nie Heinlein zainspirował twórców kultowej gry "Space Invaders", jednak niezależnie od wyciągniętych wniosków, jedno pozostaje faktem: ani przed, ani po "Żołnierzach kosmosu" nie pojawiło się w sztuce podobne zjawisko.

Wyjątkowość filmu polega na ty, że jest to produkcja bardzo mądra, lecz udająca bardzo, ale to bardzo głupią. Na pierwszy rzut oka to naiwna bajeczka, której siłą napędową są wybuchy, strzelaniny i wiadra wylewanej krwi. Efekciarskie pokazanie wojny z robakami nie jest jednak celem samym w sobie. Verhoeven posługuje się nią, by ukazać najgorsze przywary człowieka. Wymuskani bohaterowie jego filmu to głupie, podatne na sugestię owieczki, gotowe iść na rzeź z uśmiechem na ustach, jeśli tylko ktoś wyda im rozkaz. Pozbawione osobowości postaci, wbrew opinii niektórych krytyków, są w pełni świadomą kreacją – jak inaczej bowiem mogłyby zachowywać się jednostki wychowane w faszystowskim społeczeństwie, które również zostaje obśmiane?

Postrzeganie "Żołnierzy kosmosu" zależy od preferencji widza. Ci, którzy chcą obejrzeć wesołą młóckę, zrealizowaną tak pięknie, że nawet dziś, po dwunastu latach od premiery, całość zachwyca oprawą – zobaczą właśnie to. Widzowie nastawieni na coś więcej – na inteligentny film antywojenny, będący w równym stopniu dramatem, co komedią – również nie będą rozczarowani. Holenderski reżyser stworzył bowiem kawał doskonałego kina, jednocześnie rozrywkowego i zmuszającego do zastanowienia. Jednak aby dostrzec jego zalety, trzeba posiadać wyczucie ironii. Choćby szczątkowe.

autor: Michał Puczyński

Mickey Rourke, były bokser a teraz aktor (z małymi przerwami) wcielił się tym razem w podstarzałego mistrza wrestlingu Randy’ego "The Ram" Robinson’a. Jest to film bardzo cenionego reżysera Arnofsky’go, który stworzył nietypowy jak dla siebie film. Stylistycznie surowym, pozornie zamkniętym w ramach kina gatunków, a jednak wymykającym się wszelkim schematom.
 
Zawdzięcza to min. wspaniałej grze aktorskiej Mickey Rourke. Rouke z fryzurą "Blond mop" z mocną opalenizną, muskułami twardymi jak skała, doskonale wszedł w swoją rolę. Jego twarz wydaje się nieruchoma, ale dzięki oczom potrafił wyrazić niezwykle szerokie spectrum emocji.

Trailer

Grany przez Rouke – Randy "Taran" Robinson to tyłułowy zapaśnik a ściślej mówiąc zawodnik wrestlingu, prawdziwej krzyzówki sportu i cyrku.  Widownia wie, że wszystko jest to udawana walka, a reaguje tak, jakby była autentyczna. Ale choć sam występ jest inscenizowany, to fizyczny wysiłek , pot, ból i emocje są prawdziwe.

No właśnie Randy swoje najlepsze lata ma juża sobą . Walczy teraz dla kilku groszy w małych podrzędnych salkach , z podobnymi do siebie weteranami. Próbuje wiązać koniec z końcem, ale i tak nie starcza mu pieniędzy na opłaty za dom. Jego życie osobiste też znajduje się w ruinie  Córka z którą nie może znaleźć wspólnego kontaktu, związek ze starzejącą się striptizerką oraz problemy ze zdrowiem (zawał serca) jeszcze bardziej eksponują dramatyzm postaci.
Przed nim ostatnia prestiżowa walka z odwiecznym rywalem, czy stanie do ringu, czy podoła…Zapraszam do kina Ja NA PEWNO SIĘ WYBIERAM.

Godna polecenia jest piosenka z filmu :Bruce Springsteen – "The Wrestler"

Mickey Rourke o "The Wrestler"

Podaje tutaj link do jeszcze jednego twardziela  -  weterana, który też wraca na ring wykonać swoją misję.

Jeśli prześledzicie historię życia Mickey Rourke to dowiecie się dlaczego jest to dla niego wyjątkowy film.

"His whole life was a milion-to-one shot" (Zawsze miał jedną szansę na milion) tak brzmi główny slogan pierwszej  części 1976 roku o tym niezwykłym pięściarzu – Rockym. Później ukazały się jeszcze cztery części.

I wreszcie po 30 latach od pierwszej ekranizacji pojawiła  długo oczekiwana 6 część pt "Rocky Balboa". Również w tym filmie w tytułową rolę wcielił się Sylvester Stallone.

Rocky 6 to dalsza opowieść bokserskiego mistrza świata Rockiego Balboa. Podstarzały już pięściarz zajmuje się prowadzeniem restauracji. Próbuje też  pogodzić się ze śmiercią żony i naprawić swoje stosunki z synem.

Mimo tak zaawansowanego wieku, rozłąki z boksem i problemami rodzinnymi w Rocky’m na nowo odżywa duch walki. Szansa ponownego zaistnienia się w ringu pojawia się niespodziewanie szybko, bo Mason Dixon zdenerwowany faktem przegrania walki komputerowej, wyzywa Rocky’ego Balboę na prawdziwy pojedynek. Rocky przyjmuje wyzwanie.

Wiem, że wielu ludzi gardzi i śmieszy ten film, ja jednak uważam go za jeden z moich ulubionych.  Film wywarł na mnie ogromne wrażenie. Postać Rocky’go jest wyrazista pełna charyzmy ale z drugiej strony zakompleksiona i skryta. Rocky jednak nigdy się nie poddaje i  wytrwale dąży do celu.

Myślę że postać Rocke’go jest albo może stać się prawdziwą motywacją do osiągnięcia wymarzonego celu sportowego jak i życiowego. W tym filmie według mnie chciał to pokazać!

Przygotowałem kilka motywów z 6 części, które na pewno wam się spodobają:

Rocky Balboa – Trailer

Rocky – knockdown - Never Gives Up

Keep moving forward

Rocky balboa – trening

Rocky Balboa – finalna walka

I muzyka z filmu (wg. mnie najlepsze 3):

Three 6 Mafia – It’s a Fight

Bill Conti – Gonna Fly Now

Survivor  – Eye of the Tiger

A tu reszta:

Sountrack
1.Bill Conti – Gonna Fly Now (Theme From Rocky) (03:18)
2.Survivor – Eye Of The Tiger (03:58)
3.Bill Conti – Going The Distance (02:46)
4.James Brown – Living In America (04:44)
5.Bill Conti – Redemption (Theme From Rocky II) (02:40)
6.Bill Conti – Fanfare For Rocky (02:55)
7.Survivor – Burning Heart (03:50)
8.Bill Conti – Conquest (04:42)
9.Bill Conti – Adrian (01:47)
10.Robert Tepper – No Easy Way Out (04:38)
11.Bill Conti – Rocky’s Reward (02:05)
12.Bill Conti – Alone In The Ring (01:26)
13.John Cafferty – Heart’s On Fire (04:12)
14.Bill Conti – Can’t Stop The Fire (03:20)
15.Bill Conti – Mickey (04:37)
16.Bill Conti – Overture (08:50)
17.Three 6 Mafia – It’s A Fight (03:07)
18.Bill Conti – Gonna Fly Now (John X Remix) (03:07)

Myślę, że w scenach, muzyce i dialogach znajdziecie motywacje do tego aby stać się coraz lepszym.

"Never Given Up. And Never Stop Believing”
 

Jego była żona, jest w ostatnim stadium nieuleczalnej choroby, a jej ojciec-milioner Jason Cutler (Robert Loggia), jest gotów na wszystko, byle tylko uniemożliwić Hawkowi kontakt z jego kilkuletnim synem, Michaelem. Chłopiec uczy się w szkole wojskowej i zgodnie z wolą żony to właśnie Hawk zabiera go stamtąd, by go do niej przywieźć. Kobieta pragnie się pożegnać na zawsze ze swoim synkiem, ale jednocześnie chciałaby, aby przy okazji obaj poznali się i pokochali. Zgodnie z jej sugestią jadą więc przez cały kraj ciężarówką Hawka, zamiast szybciej i prościej przylecieć samolotem, bo ma ona nadzieję, że podczas długiej i pełnej przygód podróży obaj znajdą nić porozumienia. Mężczyzna bardzo żałuje, że przed laty opuścił synka i jego matkę. Chłopiec wrogo nastawiony przez dziadka wręcz nienawidzi swojego ojca i początkowo zachowuje się jakby został porwany. Dziadek -milioner Jason uważa Lincolna za barbarzyńce, który zarabia siłując się na ręce. Robi wszystko, aby odebrać zięciowi wnuka. Tak, pokrótce przebiega fabuła tego filmu. Wszystko okraszone fantastycznymi scenami walk na ręce i patetycznymi dialogami Sylvestera Stallone. Niesamowita jest też finałowa scena. Swoje 5 min. ma też gwiazda armwretlingu Jahn Brzenk. Obowiązkowa pozycja dla fanatyków tego sportu. Promo(motyw z filmu 300) polecam!

Finałowa scena Stallone vs. Bull Hurley :